X
تبلیغات
--- آواز پری ها ---

--- آواز پری ها ---

.. شعر ..

 

 

 

             از بالای پل به رودخانه نگاه می کنم

                                                مست مست

                                       عکس خدا و فرشته ها

                                                              عکس تـو

                                                            در آب پیداست

 

                      چشم هایم را می بندم

                              چشم هایم را باز می کنم

                                              رودخانه رفته است

                                                                                                                                                       سنگریزه ها رفته اند

                   ماهی ها رفته اند

                                  من و پل رفته ایم

                           تـو مانده ای

با عکس خدا و فرشته ها

    در دست

.

.

 

 

 

 

                           

بی تـو بودن را تمام شهر با من گریه کرد

دوست با من هم صدا نالید دشمن گریه کرد

جای جای بی تـو بودن را در آن تنگ غروب

آسمانی ابر با بغضی سترون گریه کرد

با هزاران آرزو یک مرده مرد پر غرور

مثل یک آلاله در فصل شکفتن گریه کرد

این خبر وقتی که در دنیای گلها پخش شد

نسترن در گوشه ای افسرده لادن گریه کرد

وسعت تنهاییم را در شبستان غزل

شاعری با تن تتن تن تن تتن تن گریه کرد

گریه یعنی انفجار بغض یعنی درد عشق

بارها این درد را  در چاه بیژن گریه کرد

یک زمان حتا تـو هم در مرگ من خواهی گریست

مثل سهرابی که در سوکش تهمتن گریه کرد

 

 

 

 

                  تـو در آئینه بودی

                                       و چشمانم

                                                       در جستجوی جیوه ها

 

 

 

 

 

این همه فاصله را دور و برم نگذارید

راه دور است ولی بی خبرم نگذارید

آی گلهای فراوان معلق در باد

پای در دامنه چشم ترم نگذارید

شهر در زخم سر شانه من می لرزد

دست بر شانه مجروح ترم نگذارید

من خودم با لب تقدیر تعارف دارم

پلک اگر خواست که من هم بپرم نگذارید

نانتان را اگر امروز کسی آجر کرد

زود در کاسه ارباب کرم نگذارید

این بیابان پر از احساس هیولا شدن است

هوش دارید تبر در کمرم نگذارید

دیشب از دست شما سایه خود را کشتم

من روانی شده ام سر بسرم نگذارید

امرا... منیب

                                                     

 

 

                 

                                         دست مرا بگیر و از این شعرها ببر

                                                          من از پایان واژه ها

                                                              می ترسم

 

نوشته شده در چهارشنبه بیستم فروردین 1393ساعت 12:33 توسط داریوش| |

 

 

من همان عاشق خاموشم و مهجور ای دوست

کز بیان تـو برای تـو هم آواز شدم

شیوه شاعریم نیست هوس عمری را

به هوای تـو چنین قافیه پرداز شدم

دکتر جواد نوربخش

 

 

 

 

 

   لیلای من..

       میدانی مجنون تو کیست؟؟

 

              همان که نمیداند کیست       

        در این دیوان اشعاریست که نورانیست

       به آغوشم بیا تا ماشویم در یک مصراع

              بیتها مسیرشان طولانیست

.

.

 

 


ادامه مطلب
نوشته شده در دوشنبه بیست و ششم اسفند 1392ساعت 21:31 توسط داریوش| |

 

 

 

گاهی که به ناگاه گذر می کند از راه 

 با طرز وقاری که برش کوه شود کاه

خورشید فرا روی وی و

پشت سرش ماه 

  جز این نبود

منزلت دختر یک شاه

 

 

 

پایین تر از آنیم ز بالا بنویسیم / یا اینکه بخواهیم شما را بنویسیم

ما کوزه اندیشه ی مان کمتر از آنست /  تا اینکه بخواهیم ز دریا بنویسیم

آن قدر به ما وقت ملاقات ندادند / تا گوشه چشمی ز تماشا بنویسیم

هر جا که حسین بن علی حک شده باید / زیرش مددی زینب کبری بنویسیم

از وسعت نوری بنویسیم که تابید / ای نقطه تاریک حوالی تـو خورشید

بسیار شنیدیم ولی کم ز تو گفتند / ناگفته زیاد است اگر هم ز تـو گفتند

لب باز کنی هر چه نفس بند می آید / از حنجرت آیات خداوند می آید

قول تـو فسیح است بدانگونه که زهرا / این غرش شیر است همانگونه که مولا

دستی به در قلعه ی خیبر زد و از جا / لا حول ولا قوۀ ای وای مبادا

در دست اگر تیغ دو صد مرد ندارد / بر پای اگر از تاختنش گرد ندارد

پیشانی او پارچه زرد ندارد / این دختر مولا ست هماورد ندارد

 

گاهی که به ناگاه گذر می کند از راه / با طرز وقاری که برش کوه شود کاه

خورشید فرا روی وی و پشت سرش ماه /  جز این نبود منزلت دختر یک شاه

 

ای کوفه چه زود این همه از یاد تـو پر زد / این لکه ننگ از چه ز دامان تـو سر زد

زینب که دمی راهی بازار نمی شد / از معجر او باد خبر دار نمی شد

اکنون به چه جرم است ورا کوچه به کوچه / دشنام ، تماشا ، سر بر نیزه ، چه و چه

از گریه ی بر دختر حیدر بنویسیم / یک مرتبه خواهر دو برادر بنویسیم

*

 

 

 

 

ای خون بهای نافه چین خاک راه تـو

خورشید سایه پرور طرف کلاه تـو

نرگس کرشمه می برد از حد برون خرام

ای من فدای شیوه چشم سیاه تـو

.

.

 

 

 

در ادامه..

حوالی خورشید

 

 


ادامه مطلب
نوشته شده در یکشنبه هجدهم اسفند 1392ساعت 19:30 توسط داریوش| |

 

 

 

ترانه ای روی زمین افتاده بود

قناری کوچکی آن را برداشت

و در گلوی نازک خود ریخت

ترانه در قناری جاری شد

با او در آمیخت

ترانه آب شد

 خون شد

 نفس شد

 و زندگی

 
.

.


قناری ترانه را سر داد

ترانه از گلوی قناری به اوج رسید

معنا یافت

جان گرفت
قناری هم جان گرفت

و همه دانستند که از این پس

ترانه بودن است

هستی است

ترانه جان قناری است

.

.

 


ادامه مطلب
نوشته شده در جمعه بیست و پنجم بهمن 1392ساعت 23:57 توسط داریوش| |

 

این یک جنون منطقی ست که می خواهمت هنوز

حسی به غیر از عاشقی ست که می خواهمت  هنوز

شاید فریب آئینه است که تکرار می شود

این هم دروغ صادقیست که می خواهمت  هنوز

تا مرز لمس جسم تـوست حضور کویریت

حتما" دلت شقایقی ست که می خواهمت  هنوز

وقت گرفتن دلیست که از من ربوده ای

شوق قصاص سارقیست که می خواهمت  هنوز

هنگام انتخاب تـوست اگر خواستی بمان

این آخرین دقایقی ست که می خواهمت  هنوز

.

.

 

 

نوشته شده در جمعه بیستم دی 1392ساعت 21:42 توسط داریوش| |

 

 

همه راه ها به تو می رسند..

 

 

 

لبخند زدی و آسمان آبی شد

شب های قشنگ دی مهتابی شد

پروانه با بوییدن تـو غرق بی تابی شد

چشم من از دیدن تـو

آفتابی شد

 

 

 

 

 

از دل هر ذره ای میشنوم دوست دوست

ذره مبین در میان کیست جز او اوست اوست

 

 

 

 

چشمها هیچگاه دروغ نمیگویند " 

عجب حقیقتی است " چشمان تو"

                              علی اکبر سرخه ای 

 

 

 

بهـــار دی

در ادامه :

 


ادامه مطلب
نوشته شده در پنجشنبه نوزدهم دی 1392ساعت 14:59 توسط داریوش| |

 

 

     چگونه عکس تـو در برق شیشه ها پیداست

                       تـو نیستی که ببینی چگونه می گردد

                                             نسیم تـو در باغ بی جوانه من

      تـو نیستی که ببینی دل رمیده من

                                     به جز یاد تـو همه را رها کرده است

نوشته شده در چهارشنبه چهارم دی 1392ساعت 18:16 توسط داریوش| |

 

 

بنام خداوند خورشید و ماه

 

 

 

گر چه تا دیدارت بیش از خیابانی شلوغ فاصله نیست

اما واژه رفتن در لکنت زانوانم لنگ میزند

دستم را بگیر و قدم هایت را با ایستادگی ام تقسیم کن

تا این بی دست و یایی

کار دست دیدارمان ندهد

.

.

 

 

 

 

خیابان خاص

در ادامه :


ادامه مطلب
نوشته شده در جمعه هشتم آذر 1392ساعت 17:0 توسط داریوش| |

 

 

           شعرهایم را

                      به چشمانت

                                 دخیل بسته ام

                                         شاید اجابت شود روزی

                                                              چیزی شبیه یک

                                                                         م

                                                                           ع

                                                                             ج

                                                                               ز

                                                                                ه

 

 

 

 

 

 

طرح چشمان تـو انگیزه معماری هاست

دلت آئینه ایوان طلا کاری هاست

باید از دور به لبخند تـو قانع باشم

اخم تـو عاقبت تلخ طمع کاری هاست

جای هر دفتر شعری که در آن نامت نیست

توی تاریکترین گوشه انباری هاست

نفس باد صبا مشک فشان هم بشود

باز بوی خوش تـو رونق عطاری هاست

گاه آرامم و گاهی نگران ، دنیایم

شرح آشفته ای از مستی و هشیاری هاست

نیمه خالی لیوان مرا پر نکنید

دل من عاشق این گونه گرفتاری هاست

 

رضا نیکوکار

 

 

 

 

 

 

 

طرح چشمان قشنگت دراتاقم نقش بسته

شعرمیگویم به یادت درقفس غمگین وخسته

من که تنها وغریبم بی تـو در دریای هستی

ساحلم شو غرق گشتم بی تـو در شبهای مستی

هستی

نوشته شده در پنجشنبه سی ام آبان 1392ساعت 12:12 توسط داریوش| |

 

 

هستی از عشق عجب شور و نوایی دارد

دل هر ذره تو گویی که خدایی دارد

نوربخش این همه درمان مطلب فارغ باش

درد ما را نتوان گفت که دوایی دارد

                ( دکتر جواد نوربخش )          

 

 

 

 

 

 

    بادها نوحه خوان   

   بید ها دسته زنجیر زن

سینه زنان حرم باغچه 

  ابرها در جنون  

  بیدها واژگون

  لاله ها غرق خون   

  برگ ها گریه کنان ریختند

آسمان کرده بتن پیرهن تعزیه

طبل عزا را بنواز ای فلک

 

 

 

 

 

  

                           رأس تو را به روی نی، هر چه نظاره می کنم

                         سیر نمی شود دلم، نگه دوباره می کنم

                           ز اشک و آه سینه ام، میان آب و آتشم

                         چو با توام از این میان، کجا کناره می کنم

                        گمان کنند دشمنان، نیست به کام من زبان

                      ز دور بس که با سرت، به سر اشاره می کنم

                      به دختران خود بگو ، که گوشواره ها چه شد

                      گریه به گوشواره نی ، به گوش پاره می کنم

                       هم سر تو بر سر نی ، هم سر اکبرت ز پی

                        گاه نگاه سوی مه ؛ گه به ستاره می کنم

                     رخت به خون که رنگ زد ، آینه را که سنگ زد

                      رخنه ز آه خویشتن ، به سنگ خاره می کنم

 

 

 

 

 

 

آنکس که نه عاشق است و نه معشوق کیست

در ملک خدا اگر نباشد شاید

 

 

 

 

یا حسیـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن

.

.

 

نوشته شده در سه شنبه بیست و یکم آبان 1392ساعت 12:38 توسط داریوش| |

Design By : Night Melody