--- آواز پری ها ---

.. شعر ..

 

     یک جفت چشم سیاه ..

             یک جفت چشم آبی ..

                   یک جفت چشم عسلی ..

                                   خیلی ها برای اینها شعر می نویسند .

                   اما تـو ..

                           صاحب آن چشم های قهوای هستی

                                                    که شعر چشمهایت را

                                             تنها من می دانم ..

   

 

 

 

 

 

 

نفسم بند نفسهای کسی هست که نیست

بی گمان در دل من جای کسی هست که نیست

غرق رویای خودش پشت همین پنجره ها

شاعری محو تماشای کسی هست که نیست

در خیالم وسط شعر کسی هست که هست

شعر آبستن رویای کسی هست که نیست

کوچه در کوچه به دستان توعادت میکرد

شهری ازخاطره منهای کسی هست که نیست

مثل هر روز نشستم سرمیزی که فقط

خستگی های منو چای کسی هست که نیست

زیر باران دو نفر,کوچه،به هم خیره شدن

مرگ این خاطره ها پای کسی هست که نیست

   احسان کمال

 

 

 

 

 

 

 

 پاییز آمدست کــــه خود را ببارمت
پاییز لفظ دیگر"من دوست دارمت"

بر باد می دهــم همـه ی بــود خویش را
یعنی تو را به دست خودت می سپارمت

باران بشو ، ببار بــه کاغذ ،سخن بگــو
وقتی که در میان خودم می فشارمت

پایان تو رسیده گل کاغذی من
حتی اگر خاک شوم تا بکارمت

اصرار می کنـــی کـــه مرا زود تر بگو
گاهی چنان سریع که جا می گذارمت

پاییز من ، عزیـــز غــم انگیز برگریـــز
یک روز می رسم و تو را می بهارمت

سید مهدی موسوی

 

 

 

 

 

 

 

 

تـو که چشمان تـو با هرکه به جز من بد نیست
تـو که در آخر هر جزر نگاهت مد نیست
تـو که دلخوش شده ای با عسل خاطره ها
غم تـو با غم دلتنگی من یک حد نیست!
سایه ام طعنه به من می زند و می شنوم :
- اثر از او که همه درد تـو می فهمد نیست
آن که با عشق به چشمان تـو با غصه گریست
این که هرشب به تب سرد تـو می خندد نیست
آن که با هر نفسش مایه ی آرام تـو بود
این که راه نفست را به تـو می بندد نیست
ماهی قرمز احساس دلم در خطر است
دل تو معنی این فاجعه می فهمد ، نیست ؟
نیمه ی دیگر من با من از این حرف بزن
که غم دوری و نادیدن تـو ممتد نیست !
گاه گاهی همه ی هستی این قلب اسیر
خبر از این دل پر غصه بگیری بد نیست

 رویا باقری

نوشته شده در پنجشنبه یکم آبان 1393ساعت 9:52 توسط داریوش| |

 

 

آری من دیوانه ام

باز من دیوانه ام ، مستم

باز می لرزد دلم دستم

باز گویی

در جهان دیگری هستم

ای نخورده مست

شاید لحظه دیدار نزدیک است

.

.

 

 

 

 

          نه هنگام بهار عاشقان است ؟

                   نه عاشق در بهاران بیقرار است ؟

                                 نگفتی آفتاب امروز چه زیباست ؟

                                      نگفتی جانم از عـشق نا شکیباست ؟

                                                           نگقتم با لبان بسته خویش ؟ 

                                                             به تو راز درون خسته خویش ؟

                                                          خروش از چشم من نشنید گوشت ؟

                                                             نیاورد از خروشم در خروشت ؟

                                                              اگر جانت زجانم آگهی داشت

                                                      چرا بی تابیم را سهل انگاشت ؟

 

 

 

 

 

 

بیا مرا ببر ای عشق با خودت سفر

مرا به حیطه محض حریق دعوت کن

به لحظه لحظه پیش از شروع خاکستر

به آستانه برخورد ناگهان دو چشم

به لحظه های پس از صائقه پس از تندر

به شب نشینی شبنم به جشنواره اشک

به مهمانی پر شور چشم و گونه تر

به نبض آبی شب بی تاب

به چشم روشن و بیدار خسته از بستر

من از تو بالی بلند بالا میخواهم

من از تو تنها بالی بلند و بالا پر

.

.

نوشته شده در دوشنبه هفتم مهر 1393ساعت 16:6 توسط داریوش| |

 

 

  آغوش تـو گناه نیست...
             

        من در آغوش تـو تمام زیبایی را لمس کرده ام....
                           

                      که در هیچ گناهی زیبایی ملموس نیست....

 

 پس امانم بده...
                                        

             که تا ابد...
                                              

                 در دل این زیبایی آرامش یابم...
                                                     

                       و دورم کن از این قومی که غرق در گناه...
                                   

                                          به پاکی منو تـو شلاق میزنند....

 

نوشته شده در شنبه بیست و دوم شهریور 1393ساعت 12:37 توسط داریوش| |

 

 

دی نکته همی آموخت پروانه به پروانه         کاین ما و تو افزاید افسانه به افسانه

جز شمع نباید جست جز شمع نباید دید      در عشق من و ما شد بیگانه به بیگانه

با دیده دل بنگر هم در تو بود پنهان             گنجی که همی جویی ویرانه به ویرانه

او جاذب و او مجذوب او طالب و او مطلوب       در حلقه ما میگفت دیوانه به دیوانه

یک باده بود در جام دیدم به هزاران نام         هر چند که گردیدم میخانه به میخانه

گر همسفر مایی مردانه ز ما بگذر                 یکجا دل و دین را ده جانانه به جانانه

تا عشق مهندس شد در کعبه دل ما را          بنمود به پا هر سو بتخانه به بتخانه

نوری که خدا بخشد بی چون و چرا بخشد         بیهوده چه میگردی کاشانه به کاشانه

 

 

 

 

 

 

 

به من که بی هوا نزدیک میشی

هوا مثل نفس های تـو میشه

 تـو مثل حس نزدیک بهاری

من اون گم کرده راهی

که نگاهم پشت رد پای تـوست همیشه

 دارم سر میرم از تـو هر دقیقه

تماشاکردنت دیوونگی نیست 

دارم تـو آینه ها شکل تو میشم

شبیه تـو که نزدیکی به دریا  

 تـو را حس می کنم هر لحظه هر جا

 همین جایی که من دلشوره دارم

 

 

 

 

 

 

                    یکی در انتظار دیدن تـوست

                                 یکی درحسرت بوییدن تـوست

                                                        من ساده بی ادعایم

                                                                        تمام هستی ام

                                                                                            خندیدن تـوست



 

 

 

 

مثل اون موج صبوری که وفا داره به دریا

تـو مه ای مثل حقیقت مهربون مثل رویا

چقدر تازه و پاکی مثل یاسهای تـو باغچه

مثل اون دیوان حافظ که نشسته لب طاقچه

تـو مثل اون گل سرخی که گذاشتم لای دفتر

مثل اون حرفی که ناگفته میمونه دم آخر

تـو مثل بارون عشقی روی تنهایی شاعر

.

.

نوشته شده در یکشنبه دوم شهریور 1393ساعت 12:10 توسط داریوش| |

 

او که در نهان است

در همه چیز در عیان است

 

 

 

     

تـو محیط و من محاط

من متغییر چشاتم

تـو ستاره ثبات

من پی مکمل

تـویی در عین کمال

من که مبهوت تـو و

تـویی در اوج جمال

 

 

 

 

 

هر دم از روی تـو نقشی زندم راه خیال

با کـه گویم که در این پرده چه ها می بینم

 

 

 

 

 

 

سرت را نکن زندان افکار

رها کن

فکر ساکن نیست

جاریست

روان است و پهناور

دارای میدان اثر

میگذارد و هم می پذیرد اثر

شعاعش تا بی نهایت

نهایتش

نهایت توست

میبردت تا آنجا که برود

تا آن جا که رفتی همراه تـوست

 

 

 

 

 

خلق جهانی همیشه در حال تغییر

از واقعیتی همیشگی و تغییر ناپذیر

 

 

 

 

 

چون آسمان است

بالای سر است

مثل آسمان صاف

آبی و پهناور است

مثل آسمان شب

عمیق و پر ستاره است

مثل آسمان ابری

وقتی که برق می زند

زیباتر

است

.

.

 

تا پیش از تـو هلند مهد گلهای جهان بود

 

نوشته شده در شنبه هجدهم مرداد 1393ساعت 9:34 توسط داریوش| |

 

 

میگن اسبم رفیق روز جنگه

مو میگویم از اون بهتر تفنگه

سوار بی تفنگ قربی نداره

سوار وقتی تفنگ داره سواره

تفنگ دست نقره ام را فروختم

برا دلبر قبای ترمه دوختم

 فرستادم برایش پس فرستاد

تفنگ دست نقره ام داد و بیداد

 

 

 

 

 

 

عشق از این گنبد در بسته برون تاختن است

 شیشه ماه ز طاق فلک انداختن است

مذهب زنده دلان خواب پریشانی نیست

از همین خاک جهان دگری ساختن است

 (اقبال لاهوری)

 

 

 

 

 

 ای شکوه بیکران

 آسماندریای جنگلکوه من

 گم شدی ای نیمه سیب دلم

 ای من من

 ای تمام روح و تن من

ای تو لنگرگاه تسکین دلم

 ساحل من کشتی من نوح من

قدر اندوه دل ما را بدان

قدر روح خسته و مجروح من

هر چه شد انبوه تر گیسوی تو

میشود اندوه تر اندوه من

 

 

 

 

 

ای آرزوی اولین گام رسیدن           بر جاده های بی سرانجام رسیدن

کار جهان جز بر مدار آرزو نیست          با این همه دلهای ناکام رسیدن

کی میشود روشن برویت چشم من کی        وقت گل نی بود هنگام رسیدن

دل در خیال رفتن و من فکر ماندن    او پخته راه است و من خام رسیدن

بر خامی ام نام تمامی میگذارم             بر رخوت در ماندگی نام رسیدن

هر چه دویدم جاده از من پیشتر بود         پیچیده در راه است ابهام رسیدن

از آن کبوتر های بی پروا که رفتند      یک مشت پر جا مانده بر بام رسیدن

ای کال دور از دسترس ای شعر تازه         می چینمت اما به هنگام رسیدن

 

 

 

 

 

 

 

خواب

یعنی تـو را خوب دیدن

پلک بستن گشودن بهانه

دم به دم

فال حافظ گرفتن

بخت را آزمودن

بهانه

شعر دعوی

سرودن دروغین

زندگی عذر

بودن بهانه

زنده بودن

سرودن

بهانه

هر چه جز با تـو بودن بهانه

ذکر نام تـو

یعنی تنفس

عاشقانه سرودن

بهانه 

                    ( قیصر امین پور )          

نوشته شده در پنجشنبه دوم مرداد 1393ساعت 9:57 توسط داریوش| |

 

 

بگذار هر کسي هر چه دوست دارد بگويد

مهم اينست که تـو عزيز مني

و من از تمام خوبي هاي دنيا

فقط و فقط تـو را ميخواهم

گر چه نه اسمت کنار اسم من است 

نه سقفت هم سقف من است 

نه دستت در دست من است !!

.

.

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و پنجم تیر 1393ساعت 11:23 توسط داریوش| |

 

 

از کنار ماهی ها که بگذرم از کنار مترسکی که

روشنایی را می پراند از دور و برم

 به چایخانه ای می روم

در میانه راه می نشینم

 کنار چای قند پهلو می نشینم

کنار عطر شالیزار می نشینم

کنار خودم

 و به تـو فکر می کنم

اشتباه شد

 همیشه به خودم فکر می کنم

 به کندی پاهایم

 به زبری دستانم

به ناخن ها و لب هایی که

 از تـو رنگ نمی گیرند

 از کنار حرف ها که بگذرم

 می نشینم کنار دست های تـو

وقتی از شکار کلمات بر می گردی

اعظم کمالی

نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم تیر 1393ساعت 12:39 توسط داریوش| |

 

 

 

       آسمان حس لطیفی دارد

       شاپرک مست ز بوی گل سرخ

                  چشم جان خیره بدنبال افق

                             ژاله خرسند ز نجوای بهار

                                   ساغر صبح پر از آب حیات

                                    چشمه در رقص بسوی دریا

                                    بستر خاطره ها ، باغی پر عشق

    

      عشق ، نامه هایی از دوست

                              همه تفسیر طلوع

                                            و کتابی سیال

                                                پر از ابهام و خیال

                                                 و معماهایی با چند اگر

                                                                  و دوات و قلمی

                                                                                   در ره باد

           عشق کهکشانی ست

                                  پر از منظومه

                                         و کویری ست

                                                  پر از حیرانی

 

 

 

 

 

 

من بنده شیوه های شیرین تـوام

آشفته طره های مشکین تـوام

گفتی که بگو تا چه کسی در ره ما

مسکین تو

مسکین تو

مسکین تـوام

 

 

 

 

 

 

         دل به تمنای تـو پر می کشد

           هر طرف از عشق تـو سر می کشد

                             مست ز هر کوچه گذر می کند

                                       یاد تـو هر لحظه به بر می کشد

                                                      از تـو به غیر از تـو ندارد نظر

                                                             نقش تـو در لوح بصر می کشد

 

 

 

 

 

دارم دلکی ز عشق یاری چالاک

کز هیچ تلاتمش نه بیم است و نه باک

زنده است به عشق و فارغ از درد و هلاک

حیف است چنین دل که رود در دل خاک

 

 

 

 

 

 

 

چشم ها را می گشایی عشق می ریزد زمین

با گل لبخندتان باشد بیامیزد زمین

آیه تطهیر می بارد از نگاهت مرد صبح

باشد از خواب هزاران ساله برخیزد زمین

کی هوای تـو کبوتر می وزد ای ناگهان

کی بگو کی می شود از خون بپرهیزد زمین

کی عنایت می کنی کی سیصد و چندی سوار

تا در استقبالش شعر تر انگیزد زمین

تا پر از خورشید گردد این شب وامانده مان

تا قبای ژنده خود را بیاویزد زمین

ذوالفقار تـو جهانی را به حیرت می کشد

این زمین بی بهاری را تـو خواهی زد زمین

می نشیند پیش رویت آسمان با احترام

پیش پای حضرتت وقتی که برخیزد زمین

کاش سهم بی کسی های دلم باشد که نیست

هر چه از سمت ردایت عشق می ریزد زمین

مریم رازقی

.

.

 

نوشته شده در شنبه چهاردهم تیر 1393ساعت 15:41 توسط داریوش| |

 

بخوان دعای فرج را دعا اثر دارد

دعا کبوتر عشق است و بال و پر دارد

بخوان دعای فرج را عافیت بطلب

که روزگار بسی فتنه زیر سر دارد

بخوان دعای فرج را که یوسف زهرا(س)

 ز پشت پرده غیبت به ما نظر دارد

بخوان دعای فرج را که صبح نزدیک است

 خدای را شب یلدای غم سحر دارد

بخوان دعای فرج را که دست مهر خدا

حجاب غیبت از آن روی ماه بردارد

بخوان دعای فرج را به شوق روز وصال

 مسافر دل ما نیت سفر دارد

*

*

 

 

 

 

 

 

 

باز هم خواب رياضي ديده ام خواب خطهاي موازي ديده ام

خواب ديدم مي خوانم ايگرگ زگوند خنجر دیفرانسیل هم گشته کنــد

از سر هر جای گشتی میپرم دامن هر اتحادی می درم

دست و پای بازه ها را بسته ام از کمند منحنی ها رسته ام

شیب هر خط را به تندی می دوم گوش هر ایگرگ و شی را می جوم

گاه در زندان قدر مطلقم گاه اسیر زلف حد و مشتقم

گاه خط ها را موازی می کنم با توانها نقطه بازی میکنم

لشگری تمرین دارم بی شمار تیمی از فرمول دارم در کنار

ناگهان دیدم توابع مرده اند پاره خط ها همه پژمرده اند

کاروان جذر ها کوچیده است استخوان کسرها پوسیده است

از لگ و بسط و نپر آثار نيست رد پایی از خط و بردار نیست

 هیچکس زا زین مصیبت غم نبود صفر صفرم دگر مبهم نبود

آري آري خواب افسون می کند عقده را از سینه بیرون می کند

 مـــــردم از این ایکس و ایگرگ داد داد روز های بی ریاضی یاد باد

یاد

باد

.

.

نوشته شده در جمعه بیست و سوم خرداد 1393ساعت 18:22 توسط داریوش| |

Design By : Night Melody